k zie de zomer vergaan



‘k zie de zomer vergaan
de bloemen die stervensmoe staan
ook in mijn eigen hart is iets dat nu treurt
omdat ook in mijn leven de dagen worden verkleurd.


Soms kijk ik weemoedig door ’t raam
toen de bloemen bloeiden, sprak ik ze allen nog aan
nu kijk ik naar hun stengels, verdroogd en verdord
wachtend tot de herfst hen in grijze nevel omvormt.


Alleen wind en regen zingen hun lied
het ééntonig geruis van verborgen verdriet
mijn hart draagt die klanken van de dood met zich mee
en alle leven ebt weg lijk een stervende zee.


Eens heb ik met de zomer hoogtij gevierd
op zijn klank en kleur mijn lusten getierd
nu zie ik de zomer vergaan
en of mijn hart en ziel dit ooit kunnen verstaan?



Greta Casier